Składamy rower, który dla amatora kompletnie nie ma sensu – Giant Trinity

Zrobiłem to. Dokładnie na dwa dni przed najważniejszym startem w sezonie – duathlonem – umówiłem się z Maćkiem na warsztacie na unboxing i składanie mojej nowej czasówki. Mój stary, niebieski Giant Trinity służył mi wiernie przez osiem lat i zaliczył ze mną dziesiątki zawodów. Kiedy w starym rowerze strzeliło koło dyskowe, uznałem, że zamiast szukać samego koła, najrozsądniej będzie… kupić zupełnie nowy rower. Logika kolarza amatora w pełnej krasie.

Wielu z Was zapyta: po co amatorowi taka bezkompromisowa maszyna? Przecież rower czasowy do triathlonu dla zwykłego zjadacza chleba kompletnie nie ma racjonalnego sensu. Jest twardy jak deska, na technicznych zakrętach prowadzi się jak czołg, a pozycja na lemondce po kilkudziesięciu kilometrach potrafi wycisnąć łzy z kręgosłupa i karku. Ale kiedy wyjedziesz nim na prosty, otwarty asfalt i złożysz się w pozycji aero – zaczyna się czysta magia i urywanie sekund z każdego kilometra.

Składanie nowoczesnego roweru TT z kartonu to jest jednak zupełnie inny poziom łamigłówki niż klasyczna szosa. Tutaj wszystko jest zintegrowane, ukryte i podporządkowane aerodynamice. Zintegrowany kokpit, hamulce schowane pod aerodynamicznymi osłonami w widelcu i pod suportem, plątanina przewodów Di2 i pancerzy upchana w ciasnych profilach ramy, a do tego cały system zintegrowanego nawadniania i bento box na żele.

Zamiast szybkiego montażu w dwie godzinki, zeszło nam pół dnia na precyzyjnym pasowaniu każdego elementu, dokręcaniu śrub kluczem dynamometrycznym i ustawianiu bazowej pozycji pod moje gabaryty. Efekt końcowy na żywo robi niesamowite wrażenie – czarna, agresywna maszyna, która wygląda, jakby stała w miejscu z prędkością 50 km/h.

Zobaczcie kulisy składania tej bestii i sprawdźcie, ile cierpliwości wymaga doprowadzenie fabrycznego kartonu do stanu gotowości startowej. Dajcie znać w komentarzach, co myślicie o nowym nabytku i czy sami zdecydowalibyście się na tak radykalną maszynę.