1300 km na rowerze w Calpe w 3 tygodnie i znów 2700 samochodem. Nie bez przygód…

No tak, bo jedyna rzecz, którą przywiozłem 3 tygodnie temu z Polski do Hiszpanii to była powikłana zaraza. Życzę w życiu jedynie takiech problemów zdrowotnych. Jednak zapalenie zatok otępia niesamowicie. Umysłowo i fizycznie. Dlatego pierwsze 12 dni troszkę musiałem spisać na straty. 

Jak jest się chorym to nie masz siły jeździć i włącza się katastroficzne myślenie. Nie można się przemęczać, więc tnie się dystans i intensywność. Pomaga za to ogrom słońca i niesamowite powietrze. W ciągu dnia na południu Hiszpanii jest 19-21 kresek. To więcej niż zwykle o tej porze roku. Właściwie niemal przez cały wyjazd wystarczał mi krótki rękawek a w kieszonce na zjazdy kurteczka lub bluza merino.

Tubylcy mówią o tegorocznych anomaliach. W tym roku spadło zdecydowanie więcej deszczu, a temperatury są wyższe o jakieś 3-4 kreski. Zazwyczaj powinno być 15 – 17 stopni. Też wiele dni okazywało się dość wietrznych. Można praktykować niekiedy jazdę przy podmuchach do 45 km/h. To sa te momenty kiedy doceniam ten rower. Niższy stożek, mniejsze profile. Mniej mnie przestawia w takich sytuacjach. Zwłaszcza na zjazdach.

Jak ja się wyleczyłem to rozchorował się mój rower. Pojawiło się strzelanie w okolicach przednich zębatek. Trzeba było rozebrać prawe ramię korby i wszystko wyczyścić, przesmarować i skręcić ponownie. Pomogło ale tylko na dwa dni. Jakby nie pomogło to obstawiałbym łożyska suportu, albo łączenie wkładu w mufie. W sumie byłem u trzech mechaników. I to nie pomogło. Dlatego kupiłem sobie z myślą o kolejnym wyjazdu duży klucz dynamometryczny, żeby rozebrać to samemu. 

Plus akcji jest taki, że mając już rower na wieszaku poprosiłem o zmianę opon na czarne. To moje pierwsze w życiu Pirelli, które na pierwszy rzut oka zapowiadają się naprawdę dobrze. 

Nowe opony trzeba koniecznie dotrzeć sprawdzając je i przy okazji siebie na pojeździe pod Bernię od strony miejscowości Altea. To chyba najgorszy podjazd jaki w tym roku robiłem. Ostatnie 2 km to średnio 19 procent. Nie brakowało momentów gdzie jest 24. W sumie tutaj trzeba bardzo się postarać żeby znaleźć takie rzeźnie. Większość wspinaczek jest łagodna jak na polski Święty Krzyż w Kieleckim. 

Podjechać to jedno, drugie to zjechać.

Gdy z 19 stopni robi się 11 troszkę mniej żal wyjeżdżać. To się tutaj zdarza, gdy zawieje z północy. Najgorzej jest na zjazdach. Pierwszy raz będąc w Hiszpanii miałem na sobie i kurtkę i bluzę a do tego nogawki. Z wiekiem staję się coraz bardziej wrażliwy na zimno chyba. Nie poznaję siebie. Jednak obiektywnie 11 kresek w cieniu to niezbyt dużo, tym bardziej będąc spoconym po podjeździe. 

I kilka chwil po ostatniej przejażdżce rowery poszły na przechowanie a ja zamieniam dwa kółka na cztery wytyczając długą trasę. Przypomnę tylko, że na tak długo moim zdaniem bardziej opłaca się przyjechać swoim samochodem wraz z własnym rowerem. Tym bardziej, że ten zostawię tutaj jeszcze do końca marca, starając się finansowo i czasowo tak spiąć, żeby przyjechać tu w grudniu po świętach na moment, potem może uda się też w styczniu i marcu. Wówczas odpada koszt wypożyczenia roweru albo co jeszcze gorsze z mojej perspektywy taszczenie roweru w walizce samolotem. Kurde szkoda mi mojego roweru. 

Czy taka podróż samochodem jest męcząca? Mniej, niż mi sie wydawało, ale to też jazda bez napinki. Bez napinki czyli z dwoma noclegami. Pierwszego dnia 900 km i spanie we Francji za 350 zł. Potem kolejne 850 i nocleg w Niemczech za 330 last minute. Wyjazd z sobotę wieczorem. Na miejscu w Poniedziałek.

Tutaj widać bardzo szybką zmianę szerokości geograficznej. Jazda staje się bardziej wymagająca, zwłaszcza wracając na letnich jeszcze oponach. Całe szczęście wszystkie drogi są czarne i mokre. 

A i wiesz co? Troszkę stęskniłem się za swoją pracą i trenażerem. Jednak jakbym miał wybór to słońce i ciepło wygrałoby z tą tęsknotą.