Dlaczego darmowy MyWhoosh mnie zmęczył bardziej niż trening

Przyszedł ten moment, kiedy postanowiłem sprawdzić, czy da się w pełni zrezygnować z płatnego Zwifta na rzecz darmowego MyWhoosh. Perspektywa zaoszczędzenia kilkudziesięciu złotych miesięcznie na abonamencie kusi każdego kolarza zamykającego się zimą w czterech ścianach, zwłaszcza że MyWhoosh to oficjalna platforma mistrzostw świata UCI Esports, wspierana gigantycznym budżetem.

Postanowiłem podejść do tematu bez taryfy ulgowej. Odpaliłem trenażer z wirtualną zmianą biegów, sparowałem czujniki i spróbowałem wgrać swój codzienny plan treningowy rozpisany przez trenera. Bo o ile wirtualne przejażdżki ze znajomymi są fajne, o tyle dla mnie trenażer to przede wszystkim bezwzględne narzędzie do realizacji konkretnych watów w tlenie i interwałów.

I tutaj zaczęły się schody, które zmęczyły moją głowę o wiele bardziej niż sam trening. Wizualnie MyWhoosh na silniku Unreal potrafi zachwycić detalami, ale okupione jest to gigantycznymi plikami do pobrania (po kilka gigabajtów na każdą trasę), gubieniem klatek i topornym interfejsem. Konfiguracja wirtualnych biegów i synchronizacja zewnętrznych planów treningowych okazała się drogą przez mękę, a w trakcie samej jazdy brakowało tej płynności i intuicyjności, którą Zwift dopracowywał przez dekadę.

Darmowość to potężny argument i bardzo kibicuję rozwojowi konkurencji, bo monopol nikomu nie służy. Jednak kiedy po ciężkim dniu pracy masz tylko godzinę na zrobienie rzetelnego treningu, każda minuta walki z aplikacją, parowaniem i zacięciami grafiki odbiera całą radość z kręcenia korbą.

Zobaczcie moje zmagania z MyWhooshem, sprawdźcie, jak radzi sobie z wirtualnym osprzętem i dajcie znać, na czym Wy kręcicie swoje zimowe kilometry. Zostajecie przy płatnych gigantach, czy daliście szansę darmowym alternatywom?